Entries from notepad

October 24

God, help me.

So Im very much stuck here. With nothing to do...but many things to fill my head up! Damn it! I can't even do anything about those things! Especially the one in Bio! We have a bloody research to do about bloody herbal medicines only found in this bloody country!!! Our teacher was kind enough to allow us to trouble ourselves over this bloody research and its end of the quarter for goodness sake! And Im here...stuck! Hopeless! Because we have no bloody dial tone! *insert filipino swearword here* And how am I supposed to accomplish that bloody research without any internet connection?! Stupid Landline! And stupid employees of that stupid landline! Damn it! Our telephone's dead for some bloody good days already! And they said that they will come over to fix the bloody phone!! and that was last fridayyy! And now where are they?! Damn it!

I just have to content myself over this bloody notepad. And I cant even check my e-mail!! Damn it!
___________________________________
Sometime during the sembreak


I have nothing to do. Done almost all of our homeworks. Almost broke my back for finishing the homework in English. Ive had enough of Okonkwo! For 4 hours I just answered the activity sheet! Without a break! And I didnt even put my heart and mind into our so called CLE homework. Almost all the homeworks...Except that of filipino. That damn review! I would have done it earlier if not for the bloody stupid dial tone. I would really really appreciate it if that technician would drop by now. I mean now. I cant stand this loneliness any longer! *sigh* This is the only decent thing that I could think of doing right now. Typing of what Ive been thinking into this stupid program!

I think you guys would fine it quite amusing if I would just mention what had happened during the whole week intrams! That would be a change of view for you avid readers of mine! Whoever you are. Hehe. Ive been wondering if this blog of mine have been passed around. Just a thought. Only a few knows about this and I wonder if the number of people still remains.

Anyway, Let's proceed with what should be here!

Even with the hated houses...I did enjoy the intrams. I guess it was the BEST intrams Ive ever had! O diba? Haha! Didnt like the single knockout though. Para san pa yung 3 days practice kung isa lang yung laban. Oh well. Saya naman talaga e! Siguro... ang Yellow house lang ang sobrang bonded...and I mean the GS and HS teams. Isa ba naman ang member ng softball club sa GS. Talagang kailangan ng i-practice ang GS! Grabe. And ang daming bloopers throughout the week! Hinding hindi ko talaga makalimutan tong intrams! Nung nag laban kami by batch nung wednesday...of course...ako ang pitcher. haha! Bigla ba naman silang *ahem* yung 3 senior... nag..."paa tuhod balikat ulo!" Bwahaha! Alam ko you wont find it amusing since you didnt witness it personally! Masyado raw akong seryoso habang nagpipitch?! Haha! Dun pa nabugok ulo ko! Hindi ko talaga namalayan. Hindi ko nga alam kung saan ako nabugok e! Hinahabol ko lang yung fly ball nang biglang dumilim ang paligid ko! haha! Grabe! Sumakit ulo ko dun! Buti nga di masyadong malaki yung "sugat" na natamo ko. Gulat na lang ako ang daming tao na nakapaligid sakin. Para bang magnet? Haha! Tapos nung magbabat na ko...may mas mamalasin pa ba sakin? Natamaan ko nga yung bola...dumiretso naman sa bibig ko! Out agad syempre! Haha! Dami na namang tao! *tsk tsk* Hindi ko nga alam ang score e! Pero obviously panalo yung mga seniors plus ilang level! Kakatuwa lang talaga ang mga pangyayari. Talo kami the next day. Hindi naman ako umaasa na manalo e. At least ala na akong pag iisipan diba? Habang naglalaro nga yung Yellow GS ala na akong pakialam e! Hindi ako...hehe...sumusuporta sa aking team mates. Andun lang ako nakaupo under the aratellis tree (di ko alam spelling niya e) nakikipag usap sa red team! Haha! Kung ano ano na pinag usapan namin! Yung isa kasi dun sa red team...kabatch ko...nagdradramang may crush sakin. Naniniwala naman ang mga tao! Haha! "pinag aagawan" ako ng mga tao. Katawa! Ang lala ko talaga noh? Pero nanalo yung Yellow GS...hehe...bigla kasing umulan e. Nung Friday...ala na! haha! Nanood na lang kami. Tambak ang GS namin! 26-0 ang score?! haha! Nakakaawa nga mga GS dun e. Lalo na yung team captain ng GS. Di marunong kasi mga team mates. Sino ba naman ang hindi ma frufrustrate diba? Tapos...hahaha! Habang naglalaro yung GS...bigla ba namang humangin ng malakas...Nilipad tuloy yung "big umbrella" Shet! Nadala ako!!! Umabot ako dun sa red team na nagmemeeting! Hahahaha! Hay naku! Lumayo na ako dun sa umbrellang yun! Hahaha! After ng GS...HS naman ang naglaban. Grabe yun! Buti na lang talaga natalo kami. Ala talaga kaming laban sa Red team! Kung yung Green team nga [yung nakatalo samin] nahirapan sa red, eh mas lalo na kami! Isang buong inning sunod sunod ang Out sa both teams! Katakot talaga! Pero...di ako tumutok sa game...Nag jujuggle ako! Bwahaha! Team captain kasi namin... nakakatuwang panoorin! Gusto kasing matuto...hehe!! Anyway...naglaro na lang kami ng baraha after nun. Pero still, ang saya saya talaga! Ayoko ngang matapos ang araw na yun eh. At...May gagawin na rin ako sa summer!! May softball training raw sa ateneo!! Kinikilig ako! BWAHAHA! Oo na...malabo na ako! Iba ata dating ng softball sakin. Pero...happy ako. Yung mga taga ibang batch na softball club...kahit nga hindi club e.. naka"bond" ko! I mean...namin! Hehe!

Im quite sure that the softball club will be so so so different and fun from now on!!
________________________________________
November 9

*sigh* I dont know kung bakit ako ganito ngayon. Nasabihan nga ako na mukhang badtrip ako ngayong araw. May panahon lang talaga na sobrang down ako... at ngayon ay isa sa mga araw na yun. Ang hirap talaga ma-explain yung 'condition' ko ngayon. Actually, ala pa akong napagsasabihan nito. Dito ko lang nilalabas yung sama ng loob ko. Para bang ang sobrang depressed ako. Yung problema, di ko alam kung bakit ako depressed. Paminsan dinadaan ko na lang sa ngiti at tawa 'to. Para naman mawala kahit na sandali 'tong nararamdaman ko. Nag-iisip na lang ako ng mga bagay na makakatulong sa paglimot ng lungkot ko.

Alam kong parang ang babaw ng entry na ito. Alam ko naman na walang makakaintindi nito. Kaya di ko ito sinasabi kahit kanino. Alam ko namang sasabihin lang nila na naiintindihan nila..pero alam ko hindi naman talaga. Sinasabi lang nila yun, ala naman akong nararamdamang concern sa tono ng boses nila...o sa dating ng text. Wala naman talagang makakatulong sa mga problema ko. Maaaring magbigay nga sila ng advice at maki ride on…pero ala pa rin silang magagawa para alisin ‘tong sakit at lungkot na nararamdaman ko.

Siguro.. dumagdag pa ang pagkawala ko sa YM na matagal sa pagiging depressed ko. Bihira na nga ako makapagYM before kaming mawalan ng dial tone.. Miss ko na nga sila e. Kilala na nila kung sino sila. Miss ko na yung 'harutan' sa YM. Yung mga panahon na puro biro at lokohan lang. Namimiss ko na ang mga nickname nila sa akin. Miss ko na talaga sila. Ala naman talaga makakaintindi sa mga personal kong kakilala. Iba turing ko sa mga kaYM ko. Mas kilala pa nila ako kesa sa mga kaibigan ko dito. Mas alam nila ang nararamdaman ko. Miss ko na yung concern nila sakin. Siguro, dahil mga ate ko sila, mas nakakatulong sila sa akin. Gustong gusto ko magka ate. Yung tipong makakaintindi sayo. Yung makikinig sa mga problema mo..kahit na sobrang babaw pa ‘toh. Yung bibigyan ka nila ng advice. Yung magpapatawa sayo kung kailangan.. kahit na nga pag alang magawa e.

Since ako yung ate.. at lalaki pa kapatid ko.. ang hirap. Ala naman akong mapagsabihan dito sa bahay. Immature pagiisip ng kapatid ko. And im sure di nya ako maiintindihan. Sobrang awkward naman pag sa parents. Di ko alam kung bakit, pero di talaga ako sanay na sinasabi sa kanila mga problema ko sa buhay.

Kaya naglolook forward talaga ako sa YM. O kung hindi naman pwede…like now…sa txt na lang ako umaasa. May ilan sa kanila na talagang mapapangiti ako pag nababasa ko yung mga reply nila. Pero parang feeling ko na naaasar na sila sa akin. Sa pagkakulit ko. Yung tipong ayaw ko silang tigilan sa text. Yung maghahanap talaga ako ng paraan para di matapos yung conversation namin sa txt. Hindi naman pwede na palagi ko silang itetext araw araw. Alam kong maiilang sila pagitutuloy ko lang yun. Kaya ngayon, sinabi ko na sa sarili ko na hindi muna ako magtetext sa kanila hanggang di nila ako itext. Paminsan kasi parang nararamdaman ko habang nagtetext sila sa akin na di na sila nag eenjoy. Sa mga sinasabi nila. Kahit na ala naman silang nababanggit or anything, nararamdaman ko. Paminsan kasi buong araw na kami nagtetext, syempre nagiging conscious na sila sa laman ng load nila. Baka maubos yun sa pagtetext sa isang walang kwenta tulad ko. Sino naman may gusto nun diba? Hindi siguro nila yun alam na sobrang malaki ang naitutulong ng mga text nila sa akin. Pero paminsan rin naiilang ako.. baka naman kasi iba ang isipin nila towards sa akin. Baka isipin nila na sobrang feeling close ako sa kanila. Kaya nga tinitigil ko na…like now…ayaw kong maging some sort of burden sa kanila.

Ang hirap talaga kung ala kang mapagsabihan. Naaawa na nga lang ako sa sarili ko…sa mga nangyayari sa akin. Self pity na lang talaga ang kaya kong ibigay sa sarili ko.

Shet talaga. Parang hindi ito nakakatulong. Pero ala na rin ako magagawa. Ito na yung nangyayari sa akin e. Hirap na baguhin ito. Ang hirap na maging isang tulad ko…