October 4. This will be one of the dates that I will remember forever. Well, for one thing it is Krisel's birthday. And plus the fact that something so unexpected happened today. And really, it made me so happy! I actually hopped around my room because of that! And will you look at the coincidence...2:22pm...
Can you still remember about a certain entry about me sending someone a message in friendster because I was so desperate? *Grins* Well, she replied! *jumps around happily*
Reflection: (warning may kaunting drama)
Mga dalawa hanggang tatlong buwan ako nag hintay. Naghihintay habang umaasa. Lagi ko talagang pinagdarasal na sana matupad yung kahilingan ko. Ang tagal din yun. Tapos dumating ang isa pang pagkakataon...ang illam. Noong una hindi ko alam kung sasali ako...kung kaya ko dun. Sumali ako. Pero hindi ko kaya. Natatakot ako na baka lumagapak(is there such a word?) mga grades ko. Lalo na't 3rd year na ako. Yung isa pang dahilan, hindi ako makasabay sa kanilang lahat. Lahat sila ang sobrang galing. Hindi ko mareach, literally. Ang bano ko talaga doon. Ang hirap lang talaga makisabay. Halos lahat sila varsity ng sarili nilang school. At talagang may training sila. Doon ko nga lang napag isip isip na baka hindi talaga para sa akin ang softball. Kasi kung titingnan mo eh paano ko toh maseseryoso eh hindi naman pala ako magaling. Nagdalawang isip tuloy ako. Kasi gusto ko talaga dati na kumuha na lang ng course related sa sports... Tapos biglang hindi ko pala kaya. Kaya ayun. Bumitaw din ako sa illam. Naalala ko pa nga eh (OA man toh)... iniyakan ko pa yung desisyon na yun. Talagang narealize ko na kung hindi ko maseseryoso ang softball, hindi na ako makakapaglaro after next year. Eh iba talaga ang softball from any other sports. Hindi ka pwedeng maglaro sa kalsada or something.
At dahil sa nangyari, parang mas lalong tumibay yung kasabihang "There's a silver lining in every cloud"at pati na rin about "God never closes a door without opening a window"
Basta, sobrang mahal ko ang Diyos. Ang napaka unexpected talaga nun. Kasi parang dumating na talaga yung point na hindi na ako umaasa pa. Pero biglang dumating. Voila! Ang saya lang talaga. Maybe illam is not for me, eh? and i swear, i would really pick our training in UP over illam. And maybe God agrees... Illam is too much for me... Kaya ayan. He opened another hole in the rooftop just for the sun to shine thru.
Ay! May quotation ako...pauso ko lang: There will be times that there will be no doors nor windows for God to open. He will find a way and will make even a small hole for the light to come in. And when that happens, it's up to us if we want to enlarge the hole or patch it up.
Can you still remember about a certain entry about me sending someone a message in friendster because I was so desperate? *Grins* Well, she replied! *jumps around happily*
Reflection: (warning may kaunting drama)
Mga dalawa hanggang tatlong buwan ako nag hintay. Naghihintay habang umaasa. Lagi ko talagang pinagdarasal na sana matupad yung kahilingan ko. Ang tagal din yun. Tapos dumating ang isa pang pagkakataon...ang illam. Noong una hindi ko alam kung sasali ako...kung kaya ko dun. Sumali ako. Pero hindi ko kaya. Natatakot ako na baka lumagapak(is there such a word?) mga grades ko. Lalo na't 3rd year na ako. Yung isa pang dahilan, hindi ako makasabay sa kanilang lahat. Lahat sila ang sobrang galing. Hindi ko mareach, literally. Ang bano ko talaga doon. Ang hirap lang talaga makisabay. Halos lahat sila varsity ng sarili nilang school. At talagang may training sila. Doon ko nga lang napag isip isip na baka hindi talaga para sa akin ang softball. Kasi kung titingnan mo eh paano ko toh maseseryoso eh hindi naman pala ako magaling. Nagdalawang isip tuloy ako. Kasi gusto ko talaga dati na kumuha na lang ng course related sa sports... Tapos biglang hindi ko pala kaya. Kaya ayun. Bumitaw din ako sa illam. Naalala ko pa nga eh (OA man toh)... iniyakan ko pa yung desisyon na yun. Talagang narealize ko na kung hindi ko maseseryoso ang softball, hindi na ako makakapaglaro after next year. Eh iba talaga ang softball from any other sports. Hindi ka pwedeng maglaro sa kalsada or something.
At dahil sa nangyari, parang mas lalong tumibay yung kasabihang "There's a silver lining in every cloud"at pati na rin about "God never closes a door without opening a window"
Basta, sobrang mahal ko ang Diyos. Ang napaka unexpected talaga nun. Kasi parang dumating na talaga yung point na hindi na ako umaasa pa. Pero biglang dumating. Voila! Ang saya lang talaga. Maybe illam is not for me, eh? and i swear, i would really pick our training in UP over illam. And maybe God agrees... Illam is too much for me... Kaya ayan. He opened another hole in the rooftop just for the sun to shine thru.
Ay! May quotation ako...pauso ko lang: There will be times that there will be no doors nor windows for God to open. He will find a way and will make even a small hole for the light to come in. And when that happens, it's up to us if we want to enlarge the hole or patch it up.
citius, altius, fortius!

0 Comments:
Post a Comment
<< Home