(ilang beses nawala 'tong sinusulat ko. kaya ilang beses naputol ang momentum ko. at ilang beses din akong nainis sa computer ko.)

hay buhay nga naman. nakakagulat isipin na kailangan ko nang pumili ng kursong kukunin ko para sa kolehiyo. walang hiya naman oh, wala pa akong napipili! pakiramdam ko tuloy kulang pa ang aking karanasan sa buhay para pumili ng tamang landas na tatahakin sa mga susunod na maraming taon. naalala ko tuloy ang mga seniors dati'y naloloka sa mga application form nila para sa UPCAT. binagsak agad sa harapan nila noong mga unang linggo mismo ng pasukan. hindi ko alam kung ang mapipili ko sa susunod na buwan ay talagang gusto ko pa rin sa katapusan ng taon. sa totoo lang, wala talaga akong ideya kung ano ang maaari kong kunin. basta ang alam ko ayaw kong pumasok sa kursong medisina o nursing, pati na rin sa architecture at engineering, at pati na rin sa mga kursong maaaring mahulog ako sa opisina. ay, nakalimutan ko na ayaw ko rin mag-abugasiya. at alam kong wala akong pag-asa sa mundo ng musika at fine arts. pero gusto kong maging masaya sa kolehiyo. buti na lang talaga at hindi ako pinipilit ng mga magulang ko sa isang kurso. sa totoo nga lang, wala silang pakialam kung ano kukunin ko. *belat* kaya tuloy parang mas mahirap pumili. pakiramdam ko tuloy mag shishift ako sa ibang kurso pag nalaman kong hindi pala masaya yung pipiliin ko.

aargh. walang hiya talaga. maraming nagsasabi na mag math ako. pero parang ayaw ko naman mabuhay na puro numero lang ang pumapaligid sayo. pero sabi naman ng dakila kong ina na hindi lang raw guro ang trabaho na maaari kong pasukin pagkatapos ng kolehiyo. Hindi ko alam kung ano ba talagang pwedeng trabaho pag math kinuha ko.

Tas dumagdag pa ang paglalaro ko ng softball. Alam kong gusto kong maglaro sa kolehiyo. Gusto ko yung pakiramdam na naglalaro ako para paaralan ko. Pero hindi nga lang ako sigurado kung makakapasa ako sa try-outs. Siguro madaming magsasabi na papasa ako. Pero hindi talaga ako siguro. Alam kong madami ang mas magaling kesa sa ‘kin. At alam ko rin na marami rin ang may madaming karanasan na maglaro. Bakit nga naman sila pipili ng tao hindi naman marunong diba? Kakalungkot tuloy isipin na baka itong taon ang huling taon ko na makapaglaro ng softball. Kung basktetball o volleyball man yun, mas madaming pagkakataon para maglaro. Basta may bola ka at kasama, makakapaglaro ka. Pero sa softball, kailangan mo ng glove, bola, at bat. Kailangan mo rin ng kasama na hindi takot matamaan ng softball. Kakalungkot isipin na kung hindi ako makapasa sa try-outs, hindi na uli ako makakalaro ng softball. :(