citius, altius, fortius!

ako si corbin!

isang nilalang mula sa isang all-girls school. at ngayo'y pumapasok na sa unibersidad ng pilipinas bilang isang CHK freshie. mahilig magbasa ng mga libro lalong-lalo na ang mga sinulat nina michael connelly, james patterson, lualhati bautista at nicholas sparks. nangungulila sa paglalaro ng softball. mahal na mahal ang pag-aaral ng arnis. mahilig tumunganga, mag-isip, magmuni-muni. at mahilig sa mga outdoor activities at mga hayop lalo na ang aking bebe.

taggity tag!



desiderata

Go placidly amid the noise and haste, and remember what peace there may be in silence. As far as possible without surrender be on good terms with all persons. Speak your truth quietly and clearly; and listen to others, even the dull and the ignorant; they too have their story.

Avoid loud and aggressive persons, they are vexations to the spirit. If you compare yourself with others, you may become vain and bitter; for always there will be greater and lesser persons than yourself. Enjoy your achievements as well as your plans.

Keep interested in your own career, however humble; it is a real possession in the changing fortunes of time. Exercise caution in your business affairs; for the world is full of trickery. But let this not blind you to what virtue there is; many persons strive for high ideals; and everywhere life is full of heroism.

Be yourself. Especially, do not feign affection. Neither be cynical about love; for in the face of all aridity and disenchantment it is as perennial as the grass.

Take kindly the counsel of the years, gracefully surrendering the things of youth. Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune. But do not distress yourself with dark imaginings. Many fears are born of fatigue and loneliness. Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself.

You are a child of the universe, no less than the trees and the stars; you have a right to be here. And whether or not it is clear to you, no doubt the universe is unfolding as it should.

Therefore be at peace with God, whatever you conceive Him to be, and whatever your labors and aspirations, in the noisy confusion of life keep peace with your soul.

With all its sham, drudgery, and broken dreams, it is still a beautiful world. Be cheerful. Strive to be happy.
:)
[max ehrmann]


Wednesday, November 01, 2006

Hay, november na at malapit na talaga ang Pasko. Ala lang akong maisulat dito kaya binanggit ko lang ang pinaka obvious na bagay. Nalalabuan ako sa panahon natin ngayon. Kaninang hapon, ang ganda ng panahon. Nakapag bisikleta pa nga ako sa subdivision namin eh. Tas ngayon, bigla na lang uulan. May kasama pang kidlat ah. Pero taun-taon lagi na lang umuulan kapag araw ng patay. Lagi kong naalala na hindi nawawala ang putik sa sapatos ko tuwing bumibisita kami ng sementeryo. Kay daming putik na dumidikit sa sapatos ko, lalo na kapag ang tagal namin hinahanap ang mga puntod na bibisitahin namin. Ewan ko ba. Kahit na lagi naman namin binibisita ang kanilang puntod, di pa rin tumatatak sa memorya namin ang eksaktong lugar ng puntod nila. Pati mga nagbabantay doon ay nakikisama na rin sa paghahanap namin. Tsk tsk...hirap talaga kapag puro ulyanin ang buong pamilya...

Ngayon at sem break namin, parang gusto ko nang bumalik sa skul. Para bang hindi ako sanay na walang iniisip na sa totoo lang, dapat madami akong inaasikaso ngayon. :p Umiiral lang talaga ang katamaran ko. Kahit na andami kong oras para gawin ang mga 'yun, ayaw ko talaga! Tas eto ako mamaya, maloloka dahil magcacram uli ako. T.T Hindi na ako natututo sa lumang sakit ko.

Noong isang linggo naganap ang huling intrams ko sa AA. Ang hirap paniwalaan na ang sobrang bilis talaga lumipas ang panahon. Parang kailan lang nung first year kami...walang kalaban laban sa softball. Pero nung natalo namin ang seniors noon, (na wala naman talagang pakialam sa intrams noon) parang kami na yung champion eh! Tuwang tuwa kami! Haha! Nakakatuwa na kahit papano, pinakita namin na may laban kami. :) Tas nung second year nabuo ang grupong PTBU na ang ibig sabihin ang Paa Tuhod Balikat Ulo. Kinakanta yan ng Yellow team tuwing panget ang pitches ko. Aywan ko ba. Pero masaya noon dahil nakilala namin ang mga taga ibang year levels. Third year, medyo malabo ang memorya ko nun. Naalala ko lang binigyan kami ni msVikai ng lollipop kahit na talo kami. :)) Tas ngayon, pagkatapos ng game namin laban sa juniors, napaiyak ako. Hindi dahil sa nanalo kami...kundi dahil wala ng intrams. Tapos na. Parang nag sink in sakin na talagang patapos na ang school year. Mamaya fair na namin. 23 days na nga lang eh. Pagkatapos nun...tuloy tuloy na yan hanggang dumating ang graduation namin...

0 Comments:

Post a Comment

<< Home