Akala niyo okay lang ako? Pero hindi. Mali ang inaakala niyo. Akala niyo masaya ako? Pero hindi. Hindi pa ako nakakaranas ng tunay na kasiyahan simula nang mangyari yun. Siguro sasabihin niyong plastic ako. Siguro nga tama kayo. Martyr din siguro ako, kung alam niyo kung ano ang tunay na nangyari. Pero ang problema, walang may alam ng buong storya. Wala. Ang hirap dalhin. Akala ko nung una tanggap ko na. Pero siguro pinapamanhid ko lang sarili ko para di masakit. Pero shit. Sobrang sakit 'tong nararamdaman ko. Dati sabi ko sa sarili ko na never kitang iiyakan. Intangible pa kasi. Ang hirap maramdaman. Pero bakit ngayong nangyari ang nangyari, ang hirap pigiling wag lumuha?
Bwiset. Dapat kasi hindi na ko nakikinig sa mga tugtuging ganito...
Bwiset. Dapat kasi hindi na ko nakikinig sa mga tugtuging ganito...
citius, altius, fortius!

<< Home